HISTORIE: Doorbreken op je 14de

Published by steven gerards on 14 september 202314 september 2023

De school waar ik VSO heb gevolgd heette Mytylschool de Schalm, tegenwoordig Breda College.

ik

weet

niet

veel

Maar goed, ik weet niet wie er mee kwam, volgens mij de directeur (vrouw), en die had leuk nieuws. Er was een samenwerking met het KSE College. Ze zochten talenten! Iedereen kon meedoen, volgens mij, of er werden maar twee personen uit iedere klas gekozen. Ik werd gekozen, samen met een ander persoon. Ik werd overvallen en ik kan me niet meer herinneren hoe ik reageerde. Volgens mij eerst verbaasd en daarna blij.

Wat ik nog wel goed weet is dat ik kort daarna iets schreef. Volgens mij had ik bedacht om iets te schrijven, of het werd opgedragen. Ik weet het niet zo goed.

Het was op een warme, zonnige dag. Ik zat in de tuin op de bank. Ik zat goed na te denken, hardop en meerdere keren. Al snel wist ik wat ik moest schrijven.

Het is
Zo
Lang

gele-
den

--------------------------------

Eerlijk gezegd wist ik wel wat ik ging opschrijven, maar niet echt waarom ik dat ging schrijven. Snap je?

Het was niet de bedoeling. Mijn vader liep gewoon voorbij en als ik heel goed nadenk, denk ik dat ik dacht omdat ik nog zoveel vragen had en niet begreep dat dood echt dood is.

Dit is mijn eerste echte gedicht dat ik schreef. Toen was het méér een eendagsvlieg. Ik dacht niet zo na over het feit dat dit zo mooi zou kunnen uitpakken.

De dag dat De Schalm de talentenshow deed in de aula.

De leerlingen…

De leerlingen die wilden meedoen, die waren aanwezig. Sommigen deden een act samen, anderen gingen solo. De meeste mensen gingen zingen. Op een gegeven moment was het mijn beurt. Ik weet niet hoe ik het eruit flapte, maar iedereen was verbaasd. Mensen waren onder de indruk en ik bedankte hen. Gijs (leerling) gaf me een klap op mijn hand en zei: "Wow, wat goed man." Ik moest zelfs een traantje laten, ik keek blij. 🙂 🙂

Ik en nog een paar medeleerlingen gingen door naar de volgende ronde. Deze keer gingen we naar de KSE-school om het tegen hen op te nemen, maar bij aankomst werden we al snel gemixt met elkaar. Leerlingen van KSE gingen samenwerken met leerlingen van De Schalm.

We hadden ongeveer 8 groepjes gemaakt en iedereen had (denk ik) 3 maanden de tijd om samen een act op te voeren en te oefenen. Het werd steeds spannender. Steeds meer groepen vielen af. Onze klas was zo trots op ons dat ze ons toejuichten. Ik zeg "ons" omdat die persoon in mijn klas ook net zo ver was gekomen als ik.

Liselotte

Ik weet nog dat je je mooie hoge schoenen droeg voor het optreden. “Kijk, hoe vind je mijn schoenen?” zei je nog. Je liet het zien aan het meisje waar ik verliefd op was en wat jouw beste vriendin was toen. Daar los van…

Het voelt nog steeds vreemd alsof je nooit weg bent geweest. Je kijkt alleen vanuit een ander perspectief, vanuit de hemel. Ik weet nog dat Ielze me belde om het verschrikkelijke nieuws te vertellen. Ik was aan het werk, op de 4e verdieping, in de collegezaal van Avans Hogeschool. Lieverd, je weet toch dat je voor mij voelde als een zusje. Dit is niet wat we verdienden.

Je staat voor eeuwig in dit boek en ik heb meer dan 1 gedicht voor jou geschreven.

Dit boek is helaas uitverkocht.

Ik denk dat ons groepje de grote winnaar was. We waren heel blij en mochten naar het landelijke podium.

De dag was lang. Ik zag de pianist met lang, blond haar en Jochem van Gelder was de presentator. Hij wenste ons nog 'veel succes' backstage.

We waren zenuwachtig, maar gelukkig was onze hele school er om ons op te peppen. Kim, een mooie dame, maakte deel uit van onze groep en zij speelde piano.

Jammer genoeg hadden we verloren en mijn hart brak ook. Niet omdat we hadden verloren, maar omdat ik het meisje van mijn dromen naar buiten trok en haar verkering vroeg. 'Laten we liever vrienden blijven', ken je die uitspraak?

De show was geëindigd op een dinsdag en ik ging slapen bij mijn stieftante en stiefoom. Ik was de volgende dag aan het mokken en het liefdesverdriet aan het verwerken. Huilemotji, Huilemotji , Huilemotji