Verhaal: SCARS

Published by steven gerards on

Scars

De alleenstaande moeder was niet meer alleenstaand nadat ze een nieuwe partner had gevonden. Het is 1957 en ze zijn al dik vijf jaar samen, maar haar zoon vond zijn nieuwe ‘stiefvader’ maar niets. Elke dag na school vechten ze met elkaar. De opmerking die de zoon naar hem maakt, bevalt hem niet en wanneer de moeder niet thuis is, wordt het huiselijk geweld steeds erger. De zoon is ook niet echt een lieverd. Hij is 16 jaar, rookt veel en is een ramp op school. Hij heeft geen respect voor de man in kwestie. Hij had al een hekel aan hem op dag 1. Hij komt alleen thuis voor seks en heeft geen respect voor de moeder. Hij ziet hem telkens kleverig, handtastelijk en schijnheilig gedrag vertonen tegenover zijn moeder. Hij ziet het gebeuren en speelt de gebeurtenissen telkens af in zijn hoofd als een film. De moeder weet min of meer van de activiteiten die haar zoon tegenover haar vriend maakt. 

En dan op een dag komt de zoon verstoten thuis, terwijl de moeder boven in het huis de was aan het doen is. De man is in de woonkamer en hoort hem thuiskomen. Schijnheilig kijkt de man naar hem en maakt een opmerking over zijn mislukte leven, waarna ze op de vuist gaan. De moeder hoort het lawaai en haar zoon schreeuwen van de pijn. Ze kijkt vanaf de trap en ziet de man opeens als een vreselijke man. Niemand weet eigenlijk waarmee ze dealen. Wie is die man? Wat is zijn achtergrondverhaal? 

Niemand weet van het gruwelijke verhaal dat hij tien jaar geleden heeft gedaan. Hij was een vechtjunk en zat in een motorclub. Hij sloeg en mishandelde zijn exen zo heftig, dat hij steeds sneller een kort lontje kreeg en steeds vaker naar het mes greep. De moeder ziet het steeds meer escaleren en schiet te hulp. Ze heeft een handdoek in haar handen. Ze schrikt heel erg en verstopt zich achter de handdoek. De handdoek is compleet doordrenkt met bloed, maar wanneer ze naar de doek kijkt, ontploft ze. Ze ziet de bloedspetters op de handdoek druipen. Geschrokken kijkt ze naar haar zoon. De wond ligt open. Hij kijkt de man aan, maar voelt de wond pijnlijker worden. Hij houdt hem tegen met zijn hand, maar de bom is al geplaatst. Hij voelt zich zwak en ligt op de grond alsof hij dood is. De man hijgt van overwinning terwijl de moeder trillend op haar benen staat. Wanneer je denkt dat de vreselijke moord voorbij is, maakt hij weer een nieuwe moord. Deze moord is nog kwaadaardiger en er vloeit veel meer bloed. 

Het kleine broertje van de zoon heeft het ook gezien. Hij zat toe te kijken vanuit zijn kamerdeur die op een kier staat. Hij doet alsof er niets is gebeurd en gaat droevig naar bed. Hij probeert te slapen en bedenkt dat het een droom kon zijn. 

6 jaar later loopt de zoon op school met twee goede vrienden en speelt het filmpje nog steeds in zijn hoofd af. Hij is nu 18, zijn broer zou 22 zijn geworden. Hij heeft het verhaal al die tijd gezwegen en niemand ooit iets verteld. Zelfs de moordenaar wist niet dat hij thuis was die dag. 

 

Na regen komt zonneschijn, zeggen ze. Want hij ziet een klein lichtpuntje voor zich. Het is zijn vader die de familie 10 jaar geleden heeft verlaten. Hij kon de stress van de kinderen niet meer aan en haar ex was een kreng voor hem. De vader lijkt blij om hem eindelijk te zien. Hij staat met open armen en zijn zoon springt hem in de armen. Natuurlijk is de zoon boos en wil hem liever wurgen, maar het is alles wat hij nog heeft. 

 

 

 

 

Foto_SteefSchrijft
Foto_SteefSchrijft

0 Comments

Geef een reactie

Avatar placeholder