Denk dat het je ex is
Denk dat het je ex is
Iedereen wordt ouder, dus ook Pietje en Paul.
Inmiddels zijn ze allebei voorbij de 24. Pietje is 25, Paul 26. En ja hoor, met de jaren komt het lichaamshaar. Paul heeft zelfs zo’n volwassen baard gekregen dat mensen hem schatten op 35.
Ondanks alle avonturen die ze samen hebben meegemaakt, staan ze weer in dezelfde club waar het ooit allemaal begon. De drang van Pietje om weer even de playboy uit te hangen, komt meteen naar boven.
Ze staren naar voren en zien elk mooi paar benen voorbij lopen. Paul staat relaxed met een biertje laag in zijn hand, andere hand in zijn zij. Pietje daarentegen staat er half verslagen bij, starend naar elk paar benen dat uit zijn zicht verdwijnt. Elke keer zucht hij, terwijl Paul kleine slokjes neemt van zijn bier.
Pauls ogen schieten naar de dansvloer en naar het knullige optreden van Pietje.
‘Oke!’ zegt Pietje ineens serieus. Paul kijkt verbaasd.
Pauls ogen schieten naar de dansvloer en naar het knullige optreden van Pietje.
‘Oke!’ zegt Pietje ineens serieus. Paul kijkt verbaasd.
‘Dit is de avond!’
‘Luister gap,’ Paul schudt zijn hoofd. ‘Dit zeg je elke keer weer en—’
‘Maar nu meen ik het!’ Pietje grijpt Pauls schouder en schudt hem licht wakker.
‘Ik ben het zat dat het elke keer hetzelfde liedje is maar… kmm—’
Hij buigt voorover, Paul kijkt naar zijn been.
‘Hier.’
‘What the fuck man!’ roept Paul wanneer hij ziet dat Pietje zijn bier naar binnen werkt.
‘Ahh, zie je… hé, focus, mijn ogen zijn hier, niet daar.’
Pietjes been zit in een brace door een ongelukje van een paar dagen geleden. Hij had Kees Flodder-praktijken uitgehaald bij een meisje en kreeg een paar tikken met een tennisracket.
‘Zie je, mijn ogen hebben honger. Dit keer gaat het lukken. Let maar op.’
Ze kijken weer naar de dansvloer. Paul twijfelt of hij iets moet zeggen of gewoon zijn bier moet redden.
‘Weetje,’ zegt Pietje, ‘je wint nooit een gevecht met een hond als je het gevecht niet aangaat met een hond.’
En hop, hij gooit het biertje achterover.
‘Wat? Welke bullshit is dat?’
‘Quote van Steven Gerards, staat in boek nummero 5.’
Net als in een film drukt hij het lege bekertje tegen Pauls borst.
‘Watch.
Paul voelt zich alsof hij op de bus staat te wachten. En ja hoor… vraag me niet hoe, maar het lukt.
Pietje hoeft niet eens moeite te doen. Elke keer als hij een meisje trakteert of gewoon in de buurt komt, zitten ze meteen te praten, lachen, oogcontact… bijna kwijlend naar elkaar.
‘Dat wordt door drinken,’ denkt Paul.
Dagen gaan voorbij, misschien weken. Paul heeft Pietje nog nooit zo overrompeld horen praten over een meisje. Hij is echt in de zevende hemel. Paul is blij voor hem — niet jaloers, gewoon blij.
Maar op een avond belt Pietje.
‘Yo, kunnen we praten? Kunnen we meeten bij jou?’
‘Jazeker man.’ Paul pakt een appel uit de koelkast, bijt erin en zegt met volle mond: ‘Kom maar.’
Twee uur later komt Pietje eindelijk binnen. Helemaal opgefokt. Iedereen ziet het — behalve iedereen. Alleen Paul ziet het echt.
‘Wow, wow, wow. Slow down boy, slow down.’ Paul moet hem even afremmen.
‘Oke, oke, oke…’ Hij gaat voorzichtig op de bank zitten en begint te praten.
‘Jessie… ze is geweldig. Maar misschien iets te perfect.’
Maar! Wat wil je nou zeggen?!’ Paul wordt al gek.
Paul ijsbeert door de keuken.
‘Ik word gek man. Ze wil steeds weten waar ik ben, steeds videobellen, geen rust — zelfs niet op het toilet!’
Ping. ‘Is dat haar?’
‘Nee, mijn moeder… oh wacht, dit is haar.’ Pietje kreunt.
‘Dit bedoel ik. She bagged my bag last night.’
‘Wat!?’
‘Elton John. Zoek maar op.’
Paul kan bijna geen woorden meer vormen. Zijn irritatie stijgt.
‘Waar heb je het over?’
‘Elke keer als ik haar zie, kan ik niet om haar schoonheid heen. Ik wil het uitmaken, maar zodra ik haar zie, verdrink ik weer in haar ogen.’
Paul wil een kotszakje.
‘Het is als Video Killed the Radio Star.’
‘Wat!’ Paul zet zijn bier keihard neer.
‘You can’t start a fire without a spark, dat zei Bruce ooit tegen mij.’ Paul kookt.
‘Oke, oke, oke…’ Hij gaat tegenover Pietje zitten.
‘Weet je wat jij moet doen?’ Zijn vinger trilt.
‘Je moet haar uit je hoofd halen. Ik weet niet wat jij hebt geslikt, maar je praat debiel. Zielig zelfs.’
‘Ik weet het man, maar wat moet ik doen?!’ Pietje beweegt zenuwachtig heen en weer.
‘Oke…’
‘Een hele goede tip. Werkt altijd bij mij. Doe alsof het je ex is.’
‘Doe alsof het je ex is? Ik heb niet eens een ex!’
‘Oja… maar ik wel.’ Paul knijpt zijn blikje kapot.
Die avond geeft Pietje genoeg zelfvertrouwen om het te proberen.
De afspraken worden stroever. Zijn taal verandert van dankbaar naar kortaf. Hij geeft haar weinig oogcontact. Alles wordt awkward.
Tijdens een picknick, tijdens bowlen… ze voelt dat hij ergens anders met zijn hoofd zit. En wanneer ze ziet waar hij naar kijkt — een andere meid verderop — moet ze blozen van ongemak.
Zijn gedrag wordt steeds bonter.
Op een dag zitten Pietje en Jessie bij haar ouders aan tafel. Het lijkt wel Thanksgiving. Wit tafelkleed, alles netjes, een geroosterde kip in het midden.
Maar Pietje eet als een holbewoner, mond onder, praten met volle mond. De ouders blijven beleefd, Jessie probeert het weg te lachen.
Dan maakt haar broertje een opmerking.
Stilte.
Pietje is stil.
De ouders proberen hem tegen te houden, maar het is te laat.
De bom barst.
Hij gooit de tafel om. Het escaleert zo erg dat zelfs de politie moet komen. Snel, belt iemand de politie.
‘Het is beter zo,’ zegt ze zacht terwijl ze haar hand op zijn borst legt, precies boven zijn hart.
Hij grijpt haar hand vast alsof hij in een romantische film zit, zijn ogen groot en smekend.
‘Maar… we waren toch voor elkaar gemaakt?’
‘Je gedraagt je stom tegen mij en tegen mijn ouders. Je had mijn vader bijna gewurgd! Ik kan dit niet meer… zoek het maar uit.’
Haar stem breekt. Tranen glinsteren in haar ogen en even later horen we haar snikken.
Hij blijft naar haar rug kijken, verlangt naar haar aanraking, maar weet dat hij niets meer kan doen. Met een zucht stopt hij zijn handen in zijn broekzakken en loopt weg, zijn gezicht half in de schaduw.
Pas wanneer de afstand groot genoeg is, verschijnt er een klein, duister lachje op zijn lippen.
🙂
0 Comments