Misschien is dit ware liefde

Published by steven gerards on

Misschien is dit ware liefde

Ik, ik, ik, ik snap het niet?

Jij bent alles, een rijk, een koninkrijk, familie die van je houden,

 soldaten die voor je vechten als de nood te hoog is en toch kan je niet glimlachen om gelukkig te zijn? Waarom kan je niet gelukkig zijn?

Blijkbaar heb ik niet alles, want ik heb jou niet. Jij, de liefde van me leven, waardevolle bezitten die niet meer waardevol voelen als ik niet bij jou kan zijn.

Een prinses zijn van de Zoutelande, dat is wat ik ben, maar hoe kan ik nou een prinses zijn, me een prinsen voelen, als ik mezelf niet eens als een prinses voel. Ik ben wel prinsesselijk opgevoed,maar ik kan geen prinses zijn omdat jij me prins nu niet bent.

 

Maar kijk naar mij, ik ben blut, op straat en een rat, een schooier, een criminele kruimeldief zonder moter. Ik heb geeneens een slaapplek.

Ik voel me meer in het water, onderwater en boven me bevinden er stenen, grote stenen die in de weg zitten en mij niet de weg kunnen uitleggen waar de weg is, want de weg is weg 

                                                   

Ik krijg wellicht 1 tel, een tel om eindelijk een plafond zuiger te zijn.

 Ik haal diep adem als ik boven ben, maar ga toch weer naar onder, want er is weinig tijd. 

Gevangen zitten in een gevangenis als een complete loser!  Dat is niet wie ik wil zijn, maar toch voelt het van wel, want ik heb letterlijk niets.  Geen selfconrol als Laura branigan. Ik ben een monster…

  • Jouwvaderwaseenmoordenaar?
  • Wat

Ja, jouw vader was een moordenaar, doden miljoenen mannen is de hongerige tijden, maar jij kiest ervoor om het niet te doen. Terwijl het systeem een andere moter geeft omdat we enkel die ‘moter-merk kennen.

Luister het klopt dat ik heel gelukkig ben met me familie, mijn leven en met het huis, maar ik mis het ontbrekende puzzelstuk. 

Dankje dat je me gelukkig ziet, maar als ik die puzzelstuk leg dan past het niet omdat het nog niet past omdat wij nog niet samen zijn en dat brengt me in de vergetelheid, vergeet ik zelf, hoe ik heet. afschuw ik mezelf en voel ik me kleiner dan het kleine meisje dat ik al ben.

Luister ik heet Hinata, kan geen eens karate, ben geen karakter van mijn eigen doelen en van mij  karakter,

-Ja, en ik ga als ik stoned bent door tele poorten.

 -HOE KAN IK BIJ JOU ZIJN?

  • Huh…

O vertel dan, Steven. Ik wil niet voor even, maar voor eeuwig bij je leven, bij zijn, voor jouw zijn, maak dit alsjeblieft niet voor heel even, Steven?

Kijk, een perfect team kunnen we zijn. Jij en ik en samen verslaan pijn. De pijn, want weet je… iedereen kent pijn, voelt pijn, zelf het woord pijn, heeft pijn ook al voeg je letters samen naar het woord pijn en je leest het woord pijn. Dat is pijnlijk.

Luister, lieve schat,

Ik laat je het echte monster zijn die je eigenlijk bent. Het zit niet aan de buitenkant,

maar aan de binnenkant en ik laat jouw ware jij ontsnappen uit jouw beeld die je hebt vanzelf, want zo zie ik je niet, zo is het niet!

Dat zou mijn kracht zijn, want jij bent mijn bijbel.

Die persoon, die me te weg laat leiden naar iets wat niet waar kan zijn. 

Vergeef je me als je ik je uit de vergetelheid trekt of ga je dat vergeten dat je in de vergetelheid ben, dat associeer je met de stenen op het water?

Vergetelheid zit ik ook in mij, als jij er niet bent bij mij.

We leven samen in onze eigen vergetelheid, een eigen paradox, dat wil ik graag brengen met me hebben en houden, me kunnen en verwachten dat we dat naar een geheel kunnen vormen zodat we nooit alleen meer zullen zijn.

 Tijdloos zijn met jou, dat is juist wat jij betekent voor mij. Ik zou doodgaan voor je, lachen wanneer je dronken thuis komt met je vrienden, want ik weet wie je bent, waar je om leed. Samen kunnen we onze pijn verslaan die we lijden, kinderen zullen we samen maken en de liefde geven aan hun, die we samen niet gehad hebben.

Je bent geen duiker, maar een astronauteheld voor mij.

Mmmm jij bent wel sexy…

Verkocht en wauw ik denk dat  dat ware liefde is. .

Om mij weer evenwicht te geven en samen dat evenwicht in balans te krijgen door middel van een aanraking. Een vinger dat je boven op me legt om te balans te bewaren en samen scheppen we een heel nieuw geheel in onszelf en denk is aan dat nieuwe gezichtje van de baby. Ik denk dat dat misschien ware liefde is

 kan z…, nee gewoon is


0 Comments

Geef een reactie

Avatar placeholder