Dagboek 30 – 19 februari 2026
Dagboek 30 – 19 februari 2026
Nu ik me zo klote voel en nuchter ben, begin ik stapje voor stapje meer te snappen van mijn oude ik. Waarom ik bepaalde dingen deed, waarom ik liever binnen speelde dan buiten.
In één woord: ik voel me niet veilig buiten. Niet door wat er allemaal in de wereld gebeurt, maar door mijn eigen gebeurtenissen.
Laatst was het carnaval 2026. Hartstikke leuk, maar toch vind ik het moeilijk om mezelf te zijn, vooral omdat mensen denken dat carnaval alleen maar om bier en dronken zijn draait
Het is treurig eigenlijk:
ik doe er alles aan om vooroordelen te voorkomen, terwijl ik ondertussen constant denk dat zij mij dronken vinden, dat hij dat denkt, dat zij, hij en hun dat denken.
Terwijl ik er zogenaamd dikke scheid aan heb… maar toch ook weer niet. Want ik maal er elke keer over.
Dat komt door de trauma’s die ik heb. Trauma’s die ik vroeger niet eens als trauma’s zag, maar als aanstelleritis.
Er zitten zoveel deuken in mijn hoofd, jongens. Ik weet nooit waar ik moet beginnen. Elke beweging, elke actie herinnert me aan iets naars.
Het knappe vind ik dat ik nog steeds positief blijf. En het gekke is dat ik mijn negatieve gedachtes soms wil behouden, anders kan ik niet dichten of mijn werk doen.
Zo dacht ik vroeger altijd. En als ik dan wél negatieve gedachtes heb,
wil ik juist weer het tegenovergestelde: positief denken. Zo gaat mijn humeur op en neer. Vraag me niet hoe, en vraag me niet om in mijn hoofd te kijken.
Door al deze trauma’s die ik nooit echt kan loslaten, ben ik kwetsbaar, bang, stil en bang voor afwijzing.
Terwijl een andere stem in mij zegt dat ik het gewoon moet proberen. “Niet geschoten is altijd mis.” Op zulke momenten hoop ik dat ik verander in een vent met de juiste ballen. Net een loverboy, of gewoon iemand met lef.
En dan komen we bij de meiden. Ik ben verlegen als het om vrouwen gaat. Tegen een klas of een hele arena kan ik blijven lullen, maar vrouwen… dat is een ander level. Dan denk ik aan wie ik ben, wat ik heb, mijn inkomsten
, en vooral wat ik niet heb. Als ik al die ingrediënten bij elkaar gooi, voel ik me een loser en zak ik weer weg in depressieve gedachtes.
De afgelopen dagen heb ik korte maar hartbrekende gedichten geschreven die ik expres niet post. Niet omdat ik bang ben, maar omdat ik mijn naasten wil beschermen. Daarom is zelfmoord geen optie. Ik heb te veel empathie.
Als jullie dit lezen, moet je weten dat ik blij ben dat ik dit opschrijf.
Ik kan nog zoveel lullen, en ik hoop dat mensen mijn laatste boek willen kopen, want boek 9 ligt al op de plank en die wil ik graag uitbrengen. Daar komen meer van dit soort dagboekverhalen in. En als mensen vragen waarom ik dit doe:
Ik heb geen keus. Ik moet dit schrijven om gelukkig te blijven.
0 Comments