Boeken: De aanloop naar mijn 6e boek
Ik weet het nog zo goed.Ik kan het niet weerstaan. Ik kan het niet loslaten. Het is een deel en het blijft een deel voor het leven. Het enige wat ik wel kan doen is om er mee om te gaan.
sorry, voor de mogelijk enigszins vage tekst hierboven, maar ik hoop dat het enigszins beschrijft waar dit artikel naartoe gaat. Laat me u introduceren Dit artikel heet
‘De aanloop naar mijn 6e boek
Voor mensen die me niet herkennen/ weten wie ik ben. Hallo, mijn naam is Steven Gerards. Ik ben 28jaar kom uit Breda en ben een jongen met een rugzak. Ik ben een dichter en hier en daar schrijf ik ook wat artikels over mijzelf. Over mijn levensloop en over hoe ik de wereld anders zie dan jij
Vandaag neem ik je mee op een reis die precies een jaar geleden begon. Ga je mee?
Let op, terwijl jij dit leest, is het waarschijnlijk al december, terwijl ik deze woorden in november op papier zet, want de gebeurtenissen waar ik over ga vertellen vonden plaats in oktober en november
Verhuizen
Eindelijk was het moment daar.
Ik verhuisde van een 24-uurs woonomgeving naar mijn eigen gezellige huisje. Toen ik de sleutels in handen kreeg, begon het echte werk. Het huis was net gerenoveerd.. De muren waren gladgestreken en klaar voor ons om ze te vullen met kleur.
Ik moest dit harde werk combineren met mijn dagelijkse baan, wat soms leidde tot lange dagen en korte nachten. Soms werd ik overvallen door gezonde stress, maar soms stapelden de zorgen zich op.
Hier is een tip voor iedereen die gaat verhuizen en allerlei zaken moet regelen: neem wat vrije dagen van je werk!
Tijdens deze drukke periode had ik ook nog een relatie, en ik wilde ervoor zorgen dat we quality time samen hadden, ook al waren mijn vrije uurtjes schaars.
Na dagen en weken van in bloed, zweet en tranen wachten, was het eindelijk zover: ik kon verhuizen naar mijn nieuwe huis!
Maar tot mijn verbazing, ging mijn verkering uit en ik besefte dat ik niet meer gelukkig was. Het gemis van de 24-uurs zorg begon aan me te knagen. SOVAK had beloofd dat ik ambulante zorg zou krijgen van hen, dus ik wachtte en wachtte, maar er leek geen resultaat in zicht.
Gelukkig had ik mijn oude begeleider, Els, aan mijn zijde. Ze luisterde naar mijn verhaal en stelde me gerust: “Geen zorgen, Steven, ik ga ervoor zorgen dat je de zorg krijgt die je nodig hebt.” Ze was vastbesloten om te helpen en was zelfs bereid een nul-urencontract aan te nemen om mij de ambulante zorg te bieden. Hoewel ik op dat moment opgelucht was, verliep ook dit niet zonder problemen, wat zowel Els als mijn ouders behoorlijk gefrustreerd maakte en de situatie niet verbeterde.
Op mijn werk
En o,ja.
Ik moest ik ook nog gewoon werken. Aan de buitenkant leek alles in orde, maar van binnen stond mijn wereld op zijn kop door liefdesverdriet en bemoeizucht van anderen. Mensen begonnen me uit te schelden en te bedreigen, wat mijn lichaam en geest negatief beïnvloedde. Iedere ochtend werd ik wakker met zweet voeten en een bonkend hart. Het is geen wonder dat ik niet echt zin had om te werken. Sommige dagen meldde ik me ziek, omdat ik simpelweg niet wist hoe ik met de situatie moest omgaan. Op andere dagen sleepte ik mezelf naar het werk, ondanks mijn problemen. Ik kwam vaak te laat en verwaarloosde mijn verantwoordelijkheden. Mijn inzet werd minder, mijn sociale vaardigheden verwaterden, en mijn hoofd zat vol opgekropte emoties.
Herinner je je die jongen nog die zijn ex doodstak vanwege een relatie. Het gebeurde in Breda
Scholiere Megan (15) doodgestoken in Breda, buurt huilt: ‘In bloei van haar leven weggerukt’
Bron: Ad
Ik begon me steeds meer zoals die jongen te voelen. De woede in mij groeide met de dag en ik kreeg last van uitbarstingen. Ik probeerde mijn werkprestaties op peil te houden, maar het leek allemaal tevergeefs. Op een gegeven moment was de maat vol en vroeg ik om iets wat ik nog nooit eerder had gedaan: ik vroeg mijn leidinggevende om naar huis te mogen. En tot mijn verbazing kreeg ik toestemming.
Mijn leidinggevende, Marcel, begreep mijn situatie, omdat hij zelf een soortgelijke liefdesbreuk had meegemaakt. Hij wist wat vreemdgaan met je kan doen. Dat begrip gaf me enige opluchting.
Het ging echter van kwaad tot erger met mijn mentale en emotionele toestand. Uiteindelijk vroeg ik om een time-out van mijn werk, iets dat ik nooit als acceptabel had beschouwd. Normaal gesproken zou ik blijven vechten voor een oplossing, maar op dat moment was ik radeloos. Gelukkig kreeg ik toestemming en werd ik in de ziektewet geplaatst. Tot op de dag van vandaag ben ik Smeding Breda bijzonder dankbaar voor hun begrip en medewerking.
De beslissing van mijn moeder.
Mijn moeder had er genoeg van. Ze kon niet langer toekijken hoe ik wachtte op goedkeuring voor ambulante zorg. Ze zag dat ik hulp nodig had. Ze zei tegen me: “Steven, maak een afspraak met Jos voor therapie. Maak je geen zorgen over de kosten. Wij betalen het.” Jos van der Berg was mijn therapeut, en ik had eerder bij hem aangeklopt voor hulp.
Muziek is er altijd
Voor degenen die me kennen,
zal het geen verrassing zijn dat muziek een enorme rol speelt in mijn leven. Zeg je hiphop dan zeg je Eminem. Ha, maar ik had geen zin in hem. Ik was ‘Eminem moe’ kun je je het voorstellen. Op dat moment wendde ik me tot Mac Miller, een andere artiest wiens muziek ik bewonder.
Naast Eminem ben ik al lange tijd fan van Mac Miller, en zijn muziek had altijd een speciale betekenis voor me. Ik weet nog dat ik in de Belcrum woonde en wanneer ik mijn folderwijk liep in de Belcrum, met jouw muziek muziek op mijn hoofd. Mac Miller is mijn 2de favoriete rapper geworden sinds die breuk
Toen ik in die moeilijke periode zat, voelde ik me vaak verbonden met Mac Miller’s muziek, met name zijn nummers waarin hij zijn relatiebreuk met Ariana Grande verwerkte. Luisteren naar Mac Miller gaf me vaak het gevoel dat huilen opluchtend kan zijn.
In ongeveer 2019 bracht hij het album ‘Swimming’ uit, dat me al dat gevoel gaf.”
Wat is er gebeurd met Mac Miller? Zijn stem en de teksten, die eens zo vrolijk en spontaan waren toen ik hem ontmoette, zijn nu doordrongen van somberheid. Toen ik hem leerde kennen, was hij iemand die je graag als vriend in je vriendengroep zou willen hebben. Daarom roept de emotie van verdriet op.”
in de eerste instantie was ik geen fan van Mac Miller’s laatste album, dat al was uitgebracht voordat hij overleed. Ik noemde het zelfs ’troep’ op dat moment. Maar na herhaaldelijk luisteren, ben ik van gedachten veranderd. Het is nu mijn favoriete werk van hem geworden. Niet alleen Mac Miller en Juice Wrld luisterde ik veel in die periode, maar ik ontdekte ook meer Nederlandse popmuziek, waaronder artiesten zoals Sticks en Opgezwoille.
Het nummer ‘That’s Life’ van Mac Miller was het meest gedraaide nummer voor mij. Hieruit haalde ik zowel mijn verdriet als mijn kracht. Ik verlangde er intens naar om weer een positieve kijk op het leven te krijgen, maar dat was een zware opgave.
Dank je wel, Mac Miller. Het liefst had ik met je gesproken en je persoonlijk bedankt voor de therapeutische steun die je me via je muziek hebt geboden.
WORDT VERVOLGD.....
1 Comment
Boeken: De aanloop naar mijn 6e boek (DEEL 2) – poezie, schrijven, boeken, gedichtbundels · 18 januari 2024 at 16:59
[…] Heb je deel 1 gemist?Lees dit https://stevenschrijft.com/boeken-de-aanloop-naar-mijn-6e-boek/ […]